Sabrını tüketmişti umuda dairSahibini unutup isyana kapıldıSandı ki parçalanınca bitecek her şeySakladı içindekileri herkestenSakındı kendini sevmektenSahici bir son seçti kendinceSahile vurdu kendiniSandığı gibi değildi oysaSahibi daha çok acı bahşetti onaSinirleri koptu acıdanSilinmedi yine de hisleriSahici acı neymiş öğrendiSığındı sahibine paramparçaSarıldı yaraları şefkatleSevildi nihayet gönlünceSonunda şükretti haline…