NAZIM

Başla…

Bozulmuş zamanın ruhuBuzlanmış bir ana hapisBoğuluyor gerçek maddedeBoğuşuyor hayat nefes almak içinBiraz boş vakit yeter halbukiBeklentiler yerini huzura bırakırBaşkası için değil kendine yaşaBaşarmak başlamaktan geçerBoşalt zihnini sonsuzaBaşucunda duran zamanı yakalaBozukluğunu iyileştir kendini severekBaşla başla başla…

Pişmanlık…

Dönüp bakınca geçmişeHiçbir şey yok hatırlanacakKim demişse ki;Insan yapmadıklarından pişman olur, diyeBulup ağzına kürekle vurmak lazımYaşamadığının uktesiYaşadığının pişmanlığından evladır her daimVe ne yazık ki bunu yaşayarak öğrendimKoca bir çöp yığını duruyor arkamdaAsla dönüp bakmak istemediğimŞükür Rabbime ki akıyor zamanHep ileri hep ileri

Bulutlar…

Dağlarda süslenip gezen bulutlarBenzemez göğe yerdeki hudutlarHapsetmeyin kendinizi dünyayaGökte size sınırsızdır tüm yurtlar

Yeteri Kadar Kırık Değil…

Bu sonbahar şiirler yazdırmadı banaŞair olmak için yeteri kadar kırık değil kalbimBir garip huzur yığını var içimdeMutluluğun neye benzediğini ögrendim…

Sahici…

Sabrını tüketmişti umuda dairSahibini unutup isyana kapıldıSandı ki parçalanınca bitecek her şeySakladı içindekileri herkestenSakındı kendini sevmektenSahici bir son seçti kendinceSahile vurdu kendiniSandığı gibi değildi oysaSahibi daha çok acı bahşetti onaSinirleri koptu acıdanSilinmedi yine de hisleriSahici acı neymiş öğrendiSığındı sahibine paramparçaSarıldı yaraları şefkatleSevildi nihayet gönlünceSonunda şükretti haline…

Tatlı Meyveler…

Yaşamak ölmekHep iç içeHep birlikteMadalyonun iki yüzü gibiTatlı meyveler büyüyebilecek miKim bilebilirİnsanın bilmediği kesinŞükür çok şükürHer şeyin tek bir sahibi var…

Sonbahara Yakışır…

Son kelimesine takılmamak lazımBaharı yaşıyoruz en nihayetindeÜstelik deli kanlarınızın sabırsızlığı da yok üstümüzdeOlgunca kabullenip sabırla sevlimSonbahara yakarış sekilde…

Ol Diyor…

Yol sabitYol öylece durup bekliyorYürümek lazımYürümekYollamak geçmişi geriyeYoklamak geleceğe dair umutlarıYüreğim taşkın yeriYüreğim sığmıyor göğsümeYaratan ol diyor mucizelere…

Nefes Al…

Kuşlar uçuyorKuşlarDemek kiBilmediğimiz bir yerlerde hala hayat varBak esiyor rüzgarDenizlerde köpük köpük dalgalarDurmaDerin derin nefes alDurmaDerin derin nefes al…

Her Şey Yolunda…

Kendime bir yuva buldum sonundaTam da Dünyanın sonundaBazen kıyısından atlamak istiyorumAma diyor ki;Korkma ben yuvarlağım ve her şey yolunda…

Maddeyi Boş Ver…

Bazen Dünyanın sonunda unutulmuşum gibi bir korku kaplıyor içimiGüneş nasıl sıkılmadan doğmuş milyarlarca yıl?Dünya dönmekten hiç yorulmuyor mu?Kayalar gerçekten sabırdan ibaretVe rüzgar ağaçların tek postacısı…Her şey yerinden ve işinden memnunOysa benim içim içimi yiyorBir yanım eksikmiş gibi fısıltılar içindeYalnızlık Allah’a mahsus…Bazen de en güvenli sığınağımdaymışım gibi huzurla doluyor her yerHer yanım aşk Allah’tan diye kabarıyor...