Boğuluyorum zifiri yeşilin içinde

Bir karadelik gibi çekiyor beni kendine

Bu yeşil boşlukta asılıp kalıyorum

Sesten örülü bir ip geçiyor boynuma

Bitmeyen yeşil bir gürültüyle boğuluyorum

Her an daha da sıkışıyor boynumdaki ip artan sesle

Ama hiç acı hissetmiyorum

Sevinçle çırpınıyor boşlukta yükselirken ayaklarım

Ve artık Dünya’nın dönüşünü duyabiliyorum