Yirmilerime ait ne varsa geride bırakmak üzereyim

Yaşım dişlerim ve düşlerim

Yaralandım, acıdım ve nihayet büyüdüm

Yüzeyselleşip normale döndüm

Sıradan bir insan olmanın acısı içindeyim

Sınırlarını kaybeden bir bireyim

Sıradan bir kaybedenim

Sırlarını surlarla çevirmiş değersiz bir kaybım

Kırık bir oyuncağım

Kurusıkı bir sözden ibaretim

Kimsenin umurunda değilim

Kimse umurumda değil benim

Uğruna çabaladıklarımı da kaybettim

Uğuruna inandıklarımdan da vazgeçtim

Umutlarımı attım bir difrize yine de

Umulmadık bir zamanda lazım olabilir diye

Çıkarıp belki bir gün yeniden

Çıkınımdakilere doğrarım aç kalınca

Çorba yapıp doyururum karnımı

Çocukluğumdan kalan bu umut kırıntılarıyla