Küçülüyor dünya giderek ve eriyor dağlar yağan yağmurla Kötülükler akıyor ruhumun etrafından bedenimi süpürerek Güneş atmosfere tutunarak bulutların arasından inerken Söküp alıyor evrenin bağrından kızıl tonunu Ve kan kırmızı bir buza dönüşüyor ateş Soruyor herkes “Dünya’nın merkezi neresi?” diye Bir tek bencillik çıkıp cevap veriyor “Benim!” Ve giderek sönüyor evrendeki renkler Sonra umut...