Mesaj etiketi "delilik"

En Güzel Rüyam En Büyük Kabusum…

Newyork’ta Atlas Okyanusu’na bakan bir sokakta kırmızı ateş tuğlasıyla örülü eski bir binanın önünde duruyorum. Arkadan gelen güneşin kızıl tonu hem okyanusa hem de binanın tuğlalarına vuruyor. Ne güzel bir manzara diye düşünüyorum. Ardından da ne işim var benim burada, diye soruyorum kendime. Burada olmam mümkün değil diye düşünürken bir anda arkadaşlarımla birlikte tatile gittiğimi...

İçim Kalabalık…

Yalnızlıktan öte halim Kimsenin kimsesi değilim Kimsesizim hiçkimseyim Ama içim kalabalık Cümbür cemaat ruhum Bölünüp bölünüp parçalanmışım onlara Onlar mutlu bazen ben de Yine de bazen özlüyorum dokunulabilirliği Avcumdan içeri sızan elleri arıyorum rüzgarın içinde Bir tek delilik kaliyor elimde Delilik benim ben delilik Mutluluklarım saman alevi Mutsuzluğum dört mevsim Özlüyorum hiç bilmediklerimi Ve beni...

Nirvana…

Çürük bir yumurta sarısı kıvamında ruhum Ağzım çatlarsa her şeyi kusarım diye korkuyorum Sıkıca kapatıyorum ağzımı ve gözlerimi Salt düşünceye bulayabilmek için kendimi Ama gerçekle köprü kurmayı sürdürüyor kulaklarım Ve beni mahkum kılıyor boşluktaki zırvalıklara Kurutuyor ruhumu bu amaçsızlık Ya da yolları tıkayan imkansızlık Üstelik amatör bir dilenciyim yardım isteme mevzusunda Evet delilik sınırını aştım...

İçimden Seviyorum Seni Kimse Duyup Anlamasın Diye…

Çok kızıyorum sana benden bihaber olduğun için Sırf bu yüzden bensiz yaşayıp bensiz öleceksin Oysa ben seni düşündükçe psikopatlığın şifresini çözüyorum Seni herkesten kıskanıp saklıyorum İçimden seviyorum kimse duyup anlamasın diye Adını bile telaffuz etmiyorum kim olduğun anlaşılmasın diye Sen benim en derinim en mahremimim Seni düşündükçe kana bulanıyor hayallerim Kiminin gözünü çiziyorum neşterle sana...

Deliliği İcat Eden Her Kimse Zekasını Kıskanıyorum…

Tüm kapılarını açtım zihnimin, aklım uçup gitsin diye Fakat inadına orada durup yokluğunu vuruyor yüzüme Oysa o kadar eminim ki yanımda olduğundan Ama fizik kuralları altüst ediyor her şeyi “Dokunamazsan gerçek değildir!” diyor Ve ben sadece hayallerimde dokunabiliyorum sana Deliliği icat eden her kimse zekasını kıskanıyorum Tüm fizik kurallarını zihninden buruşturup çöpe attığı için Bense...

Delilik…

+ Korkuyorum! – Sakin ol, buradayım. + Sen kimsin? – Senin bir parçanım. + Delirdim mi ben? –  Evet, korkuyor musun hala? + Nefes alamıyorum. – Sakin ol, geçecek. Kimse anlamayacak delirdiğini. + Nasıl? Neredeyim ben? – Karanlıktasın. + Hangi mekandayım? – Ne mekanı? + Burası neresi? – Karanlık dedim ya. + Karanlık, bir yer ifade etmiyor. – Ne fark eder? Karanlık...

BEN’i Ötekileştirme…

+Uzun zaman oldu! -Özledim mi beni? +Bunu ben cevaplayabilirim! -Narsis! +Kelime oyunu? -Tek başıma mı? +Başka kimse var mı? -Nasıl oynayacağım? +Neden bu kadar çok soru soruyorum? -Çok soru soruyorum! +Tamam! -Önce kim başlasın? +Beni ötekileştirme! -Kızdım mı? +Yine sorular! -Baş başa kalınca hep bir sorgulama oluyor nedense? +Ve bu şekilde bir yeni soru daha!...