Sanki Godot bile çıkıp gelecekmiş de sen gelmeyeceksin gibi

“Yürü git Godot beklediğim sen değilsin” diye haykırasım geliyor

Sonra yine umut tüm ilahi ışığını üflüyor kulağıma

“Gerçeklik pesimistlikle aynı değildir” diyor

Ama güzelliğiyle başımı döndürecek bir gerçekle denk gelmedim

Ya da güzel olan hiç bir gerçek benim olmadı henüz

Hâlbuki hiç bir isteğim sıradan bir insanınkinden farklı değil

Annem “hayatta herkesin bir sırası var” der

Oysa birileri sürekli kaynak yapıp kuyruğun sonuna itiyor beni

Sadece ben biliyorum uçurumun hangi köşesinde durup ölmeyi beklediğimi

Ve kaç kez ölümü düşündüğümü bulmak için yaşadım saniyeleri ikiye bölmek yeterli

Zira ya ölümüm kokusu var zihnimde ya da umudun ilahi ışığı