Mavi bir yunusun ağzındayım

Zifiri karanlığın içinden geçerken

Zifiri karanlık kuyudaki Yusuf’u düşünüyorum

Samsun’da bir kış ortasında ve karanlığın sonundayım

Yunusun yediği asfaltı görüyorum sadece

Geri kalan simsiyah gece

Sonra gözümün önünde olup bitiyor mucize

Samsun’da 07:43’te

Bir aydınlık ip gibi kesip atiyor karanlığı

Ve umut yığılmaya başlıyor içime

Kendi kendime seviniyorum delice

Birazdan sönecek sahte ışıklar

Ve herkes unutacak sevimsiz Edison’u tekrar