Sabrını tüketmişti umuda dair
Sahibini unutup isyana kapıldı
Sandı ki parçalanınca bitecek her şey
Sakladı içindekileri herkesten
Sakındı kendini sevmekten
Sahici bir son seçti kendince
Sahile vurdu kendini
Sandığı gibi değildi oysa
Sahibi daha çok acı bahşetti ona
Sinirleri koptu acıdan
Silinmedi yine de hisleri
Sahici acı neymiş öğrendi
Sığındı sahibine paramparça
Sarıldı yaraları şefkatle
Sevildi nihayet gönlünce
Sonunda şükretti haline…