Sıkıca tutunsun herkes, yere düşüyor rüzgar

Acıkan gözlerimin ucunda duruyor

Kuru ekmek tadında hayaller

Dilimden ruhuma doğru eriyor ateş

Ve suyun şeklini alıyor siluetim

Gerçek sızıyor maddenin çatlaklarından

Zamandan ve mekandan sıyrılıyor hayat

Sadece nefes almak önemli olan

Dur, okyanusta yakma o ateşi, ölmesin balıklar

Yeteri kadar katrana bulandı kuşlar

Sonra insanlar yeniden tüy döktü onların üstüne

Ölüyoruz, yok mu çaresizliğimizi duyan

Yok musun gerçekten ey gerçek aşk

Tütüyor ruhum, zihnimi sarıyor isli duman

Ben insanlardan umut eden bir dilenci değilim

Sadece sensin bende var olan

Duy sesimi;

Kaldır rüzgarı yerden, doyur gözlerimi

Daha çok ölmeden balıklar

Ve daha fazla katrana bulanmadan kuşlar