Çok kızıyorum sana benden bihaber olduğun için

Sırf bu yüzden bensiz yaşayıp bensiz öleceksin

Oysa ben seni düşündükçe psikopatlığın şifresini çözüyorum

Seni herkesten kıskanıp saklıyorum

İçimden seviyorum kimse duyup anlamasın diye

Adını bile telaffuz etmiyorum kim olduğun anlaşılmasın diye

Sen benim en derinim en mahremimim

Seni düşündükçe kana bulanıyor hayallerim

Kiminin gözünü çiziyorum neşterle sana kötü baktığı için

Kiminin dilini kesiyorum sözleriyle canını sıktığı için

Kim üzmüşse seni ölmeyi hak etmiştir

Ve ben  öldürüyorum onları tek tek

Öyle ki kan fışkırıyor hayallerimden

Ve sağnak sağnak yağıyor yeryüzüne

Bense bu yağmur altında sırılsıklam oluyorum

Üzerim kanla ama içim huzurla kaplanıyor

Biliyorum ki artık kimse sana zarar veremez

Tam bu mutluluğu yaşarken birileri dürtüp ayıltıyor beni

Bir kez daha normlara dönüyorum ve bir korku kaplıyor içimi

Gerçekliğinin korkusu sarıyor tüm hücrelerimi

Sahra’da ya da Taklamakan’da bir bedevi gibi

Seraplarınla gidermeye çalışırken susuzluğumu

Sen beni fark etmeden karşımda öylece duruyorsun

Bakışlarımı kaçırıp sessizce göz yumuyorum yanımdan geçip gitmene

Çünkü “Buradayım” desem bile gülerek geçip gitmenden korkuyorum

Bu yüzden her psikopat gibi kendi acizliğimde narsisleşiyorum

Ve aşkımı hak etmediğini düşünerek nefret ediyorum senden

Türlü türlü cinayet planları yapasım geliyor

Ama seni düşündüğüm anda yeniden aşkla doluyor evren