Ben sende en çok gökyüzünü sevdim 

Ayağıma kondurduğun tozpembe bulutları 

Gözlerinin içinde parıldayan o en güzel yıldızları sevdim 

Gidişin günbatımım oldu; seher vaktini bekledim 

Ve sen sensizliğimde en zifiri karanlığı yaşarken çıkıp geldin 

Gelişinle göz kırptı güneş ufuktan 

Sıcacık oldu seninle içimin her zerresi 

Gökyüzü bile kıskandı sende sevdiklerimi 

Kara bulutlarını toplayıp sağanaklarını yağdırdı üzerime 

Sırılsıklam oldum; ama yağan sağanakla değil senin varlığınla 

Kızıp gürledi bu duruma gökyüzü 

Şimşeklerini çakıp yıldırımlar yolladı yeryüzüne 

Onlar bile güçsüzleşti içimdeki seni görünce 

En Soğuk kar fırtınasında bile üşümedim sensizlikte üşüdüğüm kadar 

Ve ağustosun en sıcağı bile dokunmadı içime hiç senin gibi 

Güneş; sen varken parlak, sen varken sıcak 

Yokluğunda yıldızlar sönük ve iki misli uzak 

Gökyüzü en çok seninle güzel; en çok sende güzel 

İşte bu yüzden; ben sende en çok gökyüzünü sevdim